I. ŚREDNIOWIECZE
476-1492r.
Nazwa Średniowiecze zaczerpnięta została z języka łacińskiego od „Medium
Aevum”- wiek średni.[1] To
epoka, w której panowało wielkie uduchowienie ludzi i niezachwiana wiara w Boga.
Kościół chrystianizował społeczeństwo, poprzez m.in. Scholastykę, która
racjonalnie wyjaśniała prawdy wiary[2],
Augustynizm, który ukazywał istnienie dramatycznego rozdarcia między Bogiem i
człowiekiem, w wyniku grzechu pierworodnego, (dusza –jako byt wyższy, nosi w
sobie obraz Boży, a ciało, jako
byt niższy, dąży tylko ku rzeczom materialnym, powodując upadek etyczny)[3], Tomizm twierdził, że dusza może poznawać świat
jedynie poprzez zmysły ciała (choć
istnieją formy rozumne jak aniołowie, które poznają rzeczywistość bez
pośrednictwa zmysłów). Wg tomistów człowiek, znajduje się na drabinie bytów pomiędzy
aniołami i zwierzętami.[4] Franciszkanizm, propagował
radosne i ascetyczne oddanie się Bogu i umiłowanie natury.[5] Teocentryzm uznawał, że Bóg to przyczyna i cel istnienia
wszystkich bytów, dlatego w epoce Średniowiecza całokształt życia kulturalnego i społecznego podporządkowany
był religii i Kościołowi.[6]
Mimo, że tematyka Boga, ascezy, świętych, śmierci, podporządkowywała
sobie życie społeczne i artystyczne - to jednak wartości ziemskie również
„przeżywały” swój rozkwit. Objawiało się to wiarą w symbolikę, magię liczb,
wszelakie gusła, mowę natury. Takie rozdarcie człowieka między wartościami
niebiańskimi i ziemskimi nazwano Dualizmem.[7]
