Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - ROMANTYZM: REALIZM (II poł. XIX w.)

REALIZM druga połowa XIX wieku.

            Realizm to dominujący prąd w malarstwie drugiej połowy XIX wieku, mający za zadanie przedstawić rzeczywistość uwiecznioną na obrazie w sposób obiektywny bez żadnych idealizacji i jakiejkolwiek symboliki. Nazwa Realizm została pierwszy raz użyta na paryskiej wystawie prac malarza Gustava Courbeta, zorganizowanej w 1855 r. Właśnie ta wystawa miała być ostatecznym zerwaniem z wyidealizowaną sztuką akademicką - na rzecz przekazywania przez sztukę autentycznych wartości. Realiści oprócz scen rodzajowych, tworzyli znakomite pejzaże oraz piękne portrety. We Francji realizm reprezentowali barbizończycy, w Rosji pieriedwiżnikowcy, a w Polsce m.in.: S. Witkiewicz , W. Gerson, A. Kotsis, J. Chełmoński.[1] Duży wpływ na malarstwo realistyczne miało pojawienie się fotografii,  podszepty filozofii pozytywizmu i ostra krytyka irracjonalności romantyzmu. Do francuskich twórców należeli: Camille Corot,  Jules Dupre, Jean Francois Millet, Gustave Courbet, karykaturzysta Honore Daumier, Paul Delaroche, Horacy Vernet. Ok. 1850 r. także i malarstwo niemieckie zaczęło zbliżać się do realizmu. Reprezentował go  m.in. Adolf von Mentzel, który był jednym z najlepszych malarzy niemieckich w całej historii  sztuki.  Do najwybitniejszych postaci z kręgu szkoły pieriedwiżników należeli, J.N. Kramskoj  i Ilja Riepin.[2]

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - ROMANTYZM: PRERAFAELIZM OD 1848 r.

PRERAFAELIZM od 1848r.

Prerafaelici (The Pre-Raphaelite Brotherhood) – stowarzyszenie artystyczne założone w Londynie w 1848 roku przez studentów The Royal Academy of Art. Główni jego przedstawiciele to: John Everett Millais, William Hunt, Dante Gabriel Rossettii , William Michael, James Collinson, Thomas Woolner, Walter Howell Deverell, Charles Allston Collins, Ford Madox Brown. Ten dziewiętnastowieczny kierunek w sztuce zapoczątkowany w Anglii, nawiązuje do sztuki wczesnego włoskiego odrodzenia, opartej w szczególności na florenckiej i umbryjskiej szkole z XV w.  Prerafaelityzm określić można jako sztukę zimną, elegancką i dość mocno związaną z epoką wiktoriańską.[1]

Kobiety na obrazach Prerafaelitów są bardzo piękne i szykowne, ale brak w nich radości życia. Wyglądają tak, jakby zażywały środków odurzających, jakby żyły w swoim wyimaginowanym, smutnym, pozbawionym emocji świecie. Zwykle mają piękne, długie, rozpuszczone, rudozłociste włosy, duże oczy, patrzące beznamiętnie w jeden punkt jak zahipnotyzowane. Mają delikatne dłonie, są zgrabne, szczupłe, zwykle ubrane w drogie, bogato zdobione suknie, sprawiają wrażenie pięknych posągów. Kobiety  z obrazów prerafaelitów wykonują określone czynności, ale w sposób wyrozumowany, jakby ciągle się nad czymś zastanawiały, przybierają pozy, są jak zaczarowane.

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - ROMANTYZM: AKADEMIZM 1830-1900 r.

AKADEMIZM 1830-1900 r.

Akademizm to jeden z kierunków sztuki XIX w. powstały w zasięgu wielkich wpływów akademii sztuk pięknych. Akademizm kładł nacisk na racjonalność toku twórczego, przekazywanie idei piękna przez sztukę, malowanie wyidealizowanej natury i podporządkowanie wzorom z przeszłości, mocno ograniczając wolność twórczą, narzucając problematykę oraz obowiązujące środki formalne.[1] Po wyborze tematu i ustaleniu kompozycji malarz tworzył dzieło ściśle trzymając się wzorców. Brak wolności tworzenia, sprawiał że artysta nie był w stanie stworzyć nic nowego, a jedynie kopiować innych lub powielać opanowane schematy. Specyficzna  konwencja artystyczna dzieła musiała współgrać z formą i  brakiem ekspresji. Dla akademików istotne były elementy warsztatu malarskiego, takie jak: kompozycja, kolor, sposób nakładania farby i wykończenia obrazu. Ślady pociągnięć pędzla i sposoby nakładania farby miały pozostać niewidoczne dla oka odbiorcy. Ten aspekt staranności wykonania zaniechano już w latach 90. XIX wieku, bo modną zaczęła być impastowa/szkicowa maniera impresjonizmu. Do wybitnych malarzy akademickich należeli m.in.: P.J.A. Baudry, A. Cabanel, P. von Cornelius, William-Adolphe Bouguereau, H. Makart, H. Siemiradzki, Władysław Czachórski. [2]

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - ROMANTYZM 1822-1863

ROMANTYZM 1822-1863 r.

Romantyzm w Polsce trwał 41 lat czyli od 1822 roku do 1863 roku. W roku  1822 wydano pierwszy tom Poezji Adama Mickiewicza, a w roku 1863 upadło Powstanie Styczniowe. [1] Ważne daty to także te, gdzie doszło do upadku Powstania Listopadowego i wielkiej emigracji, czyli 1830-1831. Pierwszoplanową rolę w Romantyzmie grała wiara, intuicja i uczucie- często miłość wbrew rozsądkowi, wiara w zwycięstwo pomimo braku perspektyw. Uduchowiano  naturę, bowiem była ona pośrednikiem w kontakcie z Bogiem[2] wierzono w gusła i zabobony, dodawano szczypty egzotyki do utworów i dzieł malarskich. Bohater romantyczny to samotny biały żagiel płynący ku przeciwnościom losu. To przede wszystkim człowiek wrażliwy, nieufny rozumowi i logicznemu pojmowaniu świata. Malarstwo tego okresu charakteryzowało bogactwo barw i kontrastowość światłocienia. Opierając  się o aktualne wydarzenia malarze poprzez symbolizm przemycali wzorce patriotyczne i walkę o wolność. Do romantycznej tematyki obrazów zaliczyć można także człowieka i jego przeżycia, magię przyrody i jej potęgi wobec świata ludzi.