Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - POZYTYWIZM: Symbolizm 1886 r.

Po raz pierwszy nazwa Symbolizm pojawiła się w 1886 r. w tytule manifestu programowego młodych poetów francuskich. Opublikował go w 1886 roku paryski dziennik Le Figaro. Tytuł manifestu: Le Symbolisme. Nazwa bardzo szybko rozpowszechniła się w całej Europie. Z Francji do Belgii, Niemiec, Skandynawii oraz Polski. Wielkim wyznawcą i zwolennikiem symbolizmu w Polsce był Zenon Przesmycki ("Miriam").[1]

Ideał kobiecej urody na podstawie twórczości wybranych malarzy Symbolizmu

Współczesny wiersz Jana Iwańskiego [2] wspaniale charakteryzuje najbardziej znany akt w malarstwie polskim Młodej Polski, będącej w fazie symbolizmu, a mianowicie obraz olejny autorstwa Władysława Podkowińskiego z 1894 roku zatytułowany Szał uniesień.

Szał uniesień 1894r.[3] [4] Władysław Podkowiński

Wł. Podkowiński:   Szał uniesień.  Olej  na płótnie, (1894) 310x275cm, Muzeum Narodowe, Kraków

Obraz przedstawia nagą, rudowłosą kobietę na oszalałym karym koniu stającym dęba. Kobieta dosiadłszy konia na oklep, obejmuje go za szyję, mając zamknięte oczy. Jej  rozwiane długie włosy splatają się z końską grzywą. Gama kolorystyczna obrazu składa się z czerni, brązów i szarości kontrastujących z barwą białą i żółtą. Obraz dzieli się na część jasną i ciemną. Lewa górna część obrazu jest jasna, kierując zainteresowanie na rozświetloną postać kobiety i pysk konia. Prawa strona obrazu przedstawia zmierzwiony mrok, w którym można dostrzec koński zad i ogon.

---

[1] Symblizm. [online]. [Dostęp: 04 marca 2013]. Dostępny w Internecie :   <http://mloda-polska.klp.pl/a-8452. html>

[2]J. Iwański. Szał. Milion myśli. [online]. [Dostęp: 23 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  < http: // przyjaciele-z-onetu. blog. onet.pl/2009/01/16/szal/>

[3] Wł. Podkowiński:   Szał uniesień.  Olej  na płótnie, (1894) 310x275cm, Muzeum Narodowe, Kraków

[4] Wł. Podkowiński:   Szał uniesień, J. Madeyski. WŁADYSŁAW   PODKOWIŃSKI– wszędobylski reporter czy rozszalały impresjonista ? Gazeta Antykwaryczna. Rynek Sztuki Władysław Podkowiński:  Szał uniesień. [il.] [online]. [Dostęp: 24 luty 2013]. Dostępny w Internecie :  http:<//www. zwoje-scrolls.com/ zwoje 40/ text 10p .htm>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - POZYTYWIZM: Postimpresjonizm 1886-1905 r.

Postimpresjonizm – terminem tym określa się różne zjawiska w sztuce francuskiej na przełomie XIX i XX stulecia, mające początek w Impresjonizmie, ale zasadniczo go odrzucające. Ramy czasowe to okres od ostatniej wystawy Impresjonistów, czyli roku 1886  do pierwszej wystawy Fowistów w roku 1905. Artyści postimpresjonistyczni odzwierciedlają swoje emocje, stany duchowe w dziełach, które tworzą. Za pomocą swobodnych linii, konturów, a nawet kształtów i bez jakichkolwiek norm przedstawiają swoje wizje. Wybitni przedstawiciele tego kierunku to: V. van Gogh, P. Gauguin, P. Cézanne oraz H. Toulouse-Lautrec. Twórczość Postimpresjonistów stała się inspiracją do rozwoju dla wielu awangardowych nurtów, m. in. Neoimpresjonizmowi, Symbolizmowi, a nawet Fowizmowi. W Polsce terminem Postimpresjonizmu określa się kierunki kolorystyczne w malarstwie, zwłaszcza twórczość grupy Kapistów. [1]

 Ideał kobiecej urody na podstawie twórczości wybranych malarzy Postimpresjonizmu

                                     Czesząca się kobieta [2] [3] [4]1897r. Władysław Ślewiński

Wł. Ślewiński. Czesząca się kobieta. Olej na płótnie. (1897), 64x91cm, Muzeum Narodowe, Kraków

Czesząca się kobieta, to postimpresjonistyczno-secesyjno-symboliczny, a przy tym bardzo dekoracyjny i uroczy obraz Władysława Ślewińskiego, który z pochylonej nad lusterkiem kobiety czeszącej swe długie prawie rudoczerwone włosy, uczynił wykwintne dzieło sztuki. Artysta z głęboką precyzją, kunsztem swego talentu, techniki i stylu, jakimi się posługiwał, uchwycił  tą intymną kobiecą czynność.

Woman in a Green Hat (Madame Cezanne) 1894-1895r. Paul Cezanne

P. Cezanne. Woman In Greek Hat (Madame Cezanne), olej na płótnie, (1894-1895), 100.3x81.3cm, The Barnes Foundation, Merion, Pennsylvania, USA

---

[1] Postimpresjonizm. [online]. [Dostęp: 03 marca 2013]. Dostępny w Internecie : http:<//www. magazynsztuki. pl/postimpresjonizm/>

[2] Wł. Ślewiński. Czesząca się kobieta. Olej na płótnie. (1897), 64x91cm, Muzeum Narodowe, Kraków

[3] Wł. Ślewiński. Czesząca się. [il] [online]. [Dostęp: 23 marca 2013]. Dostępny w Internecie : <http:// krakow.gazeta. pl/ krakow/5,35815,2278681,Wystawa_malarstwa_na_Plantach___galeria.html?i=4>

[4] Wł. Ślewiński. Czesząca się. [il] [online]. [Dostęp: 23 marca 2013]. Dostępny w Internecie : http:</www. pinakoteka. zascianek.pl/Slewinski/Index.htm>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - POZYTYWIZM: Neoimpresjonizm 1880 r.

Pointylizm - metoda malarska charakterystyczna dla twórczości Neoimpresjonistów końca XIX wieku, polegająca na kładzeniu czubkiem pędzla obok siebie małych różnobarwnych plamek/kresek podstawowego koloru, zapełnianie gęsto na obrazie. Tą metodą malowali m.in. Paul Signac, H. Cross, A. Dubois-Pillet, a także, chwilami, Camille Pissarro i Alfred Sisley, ale jego niezaprzeczalnym twórcą był Georges Seurat[1]

Dywizjonizm – polega na ograniczeniu wachlarza kolorów widma słonecznego. Farby nakładane są kropkami podstawowych kolorów, które oglądane z pewnej odległości, mieszają się w siatkówce oka odbiorcy, tworząc barwy dopełniające. Uzyskuje się tą metodą rezultat wibracji i świetlistości, niewykonalny podczas normalnego mieszania barw, by namalować obraz bogaty w kolory[2]. Ta metoda malarska powstała dzięki poszukiwaniom nowych pomysłów artystycznych Claude’a Moneta.

Ideał kobiecej urody na podstawie twórczości wybranych malarzy Neoimpresjonizmu

Ideałem kobiecej urody malarzy Neoimpresjonistów jest kobieta szczupła przedstawiona w podstawowych charakterystycznych kolorach.

Portrait of Berthe Signac with a parasol [3] [4] 1893r. Paul Signac (Pointylizm)

 P.Signac, Portrait of Bethe Signac with a parasol.  Olej  na płótnie, (1893), 82x67cm, Musee d’ Orasy, Paryż

Elektra [5] [6] 1947r. Felicjan Szczęsny Kowarski

F. Sz. Kowarski, Elektra.  Olej  na płótnie, (1947),151x226cm, Muzeum Narodowe, Warszawa

Sztuka  grecka i Impresjonizm to dwa zjawiska, które cenił malarz Kowarski. W jego obrazie zatytułowanym Elektra, widać spore wpływy Impresjonistów. Wyraźna fakturowa powierzchnia płótna pokrytego drobnymi plamkami farby, bliska jest zabiegom Pointylistów. Całość przypomina mozaikę czyli Dywizjonizm. Obraz przedstawiony powyżej ukazuje, na tle kolumn i bezchmurnego nieba, Elektrę - piękną bosą mykeńską księżniczkę - (bohaterkę tragedii Sofoklesa i Eurypidesa). Kobieta ukazana jest w pozycji siedzącej, jej twarz jest zadumana i pełna smutku. Ma  duże brązowe oczy, długi nos, wąskie usta, kasztanowe włosy. Ubrana jest w białą szatę.

---

[1] Pointylizm. [online]. [Dostęp: 26 luty 2013]. Dostępny w Internecie : <http://malarstwo.awardspace.info/ slowniczekbc77.php>

[2] Dywizjonizm. [online]. [Dostęp: 28 luty 2013]. Dostępny w Internecie : http://pl.wikipedia.org/wiki/Dywizjonizm

[3] P.Signac, Portrait of Bethe Signac with a parasol.  Olej  na płótnie, (1893), 82x67cm, Musee d’ Orasy, Paryż

[4] P.Signac, Portrait of Bethe Signac with a parasol. [il] [online]. [Dostęp: 27 luty 2013]. Dostępny w Internecie : http:<//www.reproarte.com/picture/Paul_Signac/Portrait+of+Berthe+Signac+with+a+parasol/16022.html>

[5] F. Sz. Kowarski, Elektra.  Olej  na płótnie, (1947),151x226cm, Muzeum Narodowe, Warszawa

[6] F. Sz. Kowarski, Elektra. [il] [online]. [Dostęp: 17 kwietnia 2013]. Dostępny w Internecie : <http:// cyfrowe. mnw. art.pl/dmuseion/docmetadata?id=7431&from=pubindex&dirids=64&lp=124>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - POZYTYWIZM: Impresjonizm od 1874r.

Za datę startową Impresjonizmu zwykle przyjęło się uważać rok 1874, w którym dokonała się pierwsza wystawa impresjonistycznych prac, urządzona w paryskim atelier fotograficznym Nadara. Nazwa Impresjonizm została użyta pierwszy raz przez słynnego krytyka Leroy w piśmie Chiarivari, który bardzo niepochlebnie odniósł się do słynnego obrazu Moneta - Impresja - wschód słońca. U podstaw rozwoju Impresjonizmu leżała reakcja na akademicki realizm malarstwa drugiej połowy XIX wieku. Impresjoniści  zerwali z perspektywą linearną, zaznaczając głębię kompozycji jedynie za pomocą mocniejszego koloru. Prowadzono obserwacje danego obiektu w oświetleniu naturalnym i zauważano, że zmiana koloru jest zależna od pory dnia. Respektowano zamgloną warstwę powietrza, eliminując przy tym zarówno zabarwienie lokalne, jak również czarny kolor cienia, który był malowany w odcieniach błękitu. Wielki wpływ na malarstwo impresjonistyczne odegrało malarstwo W. Turnera i J. Constable'a oraz wskazówki malujących w otwartej przestrzeni barbizończyków. Najważniejszymi przedstawicielami Impresjonizmu byli: C. Monet, A. Renoir, E. Degas, C. Pissarro, A. Sisley, F. Bazille, B. Morisot. [1] W niektórych książkach podane jest także nazwisko E. Manet - jednak ta informacja nie jest prawdziwa. Sam Manet powiedział kiedyś o sobie, że nie jest impresjonistą. Ponadto tę informację powiedział na jednym z wykładów dr hab., prof. nadzw. UMCS Piotr Scholz (zapraszam do wcześniejszego postu, poświęconego twórczości Manet: link). We francuskiej wersji kierunek został przeniesiony do Polski przez J. Pankiewicza i Wł. Podkowińskiego. Bliska Impresjonizmowi była twórczość malarska A. Gierymskiego, O. Boznańskiej, L. Wyczółkowskiego.

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - POZYTYWIZM (1863/4 - 1890)

POZYTYWIZM 186(3)4-1890r.

Pojęcie POZYTYWIZM pierwszy raz zostało opisane w dziele Augusta Comte'a pt. "Kurs filozofii pozytywnej". Kiedy Romantyzm zawiódł i jego wielkie idee, ludzie znów zaczęli ufać nauce i nawiązywać do znanych z Oświecenia postaw moralnych. Na pierwszym planie pozytywiści postawili kult nauki i pracy. Wzorem osobowym stał się człowiek wykształcony, ufny we władzę rozumu i  pracujący na chwałę społeczeństwa i kraju.[1]

Po upadku Powstania Styczniowego w Polsce, po utracie autonomii (1866), pojawiły się dzieła realistycznie ukazujące stan faktyczny stosunków społecznych. W  Polsce od 1864 do 1890 roku nastąpił podział społeczeństwa na ludzi społecznie użytecznych czyli pracujących i społecznie nieużytecznych - ludzi niepracujących. Na gruncie popowstaniowych realiów wyrosły dwie maksymy polskiego Pozytywizmu: praca organiczna (każdy musi pracować na ogólne dobro społeczne) i praca u podstaw (edukowanie najuboższej klasy społecznej).[2] By więc dowiedzieć się jak wyglądało życie, zachowania ludzkie, moda i ideały piękności - należy zaznajomić się z powieścią  i nowelą, które w tym czasie królowały no i przede wszystkim malarstwem tego okresu.

Mini wykład z historii sztuki: Édouard Manet

Hey :)

Jako licencjat kulturoznawstwa wypada mi czasem dodać coś ciekawego odnośnie moich studiów... a że obszar działania jest bardzo rozległy- mam świetne pole do popisu :)

Dziś co nie co o wybitnej postaci jaką zdecydowanie był Édouard Manet. Mam nadzieję, że po przeczytaniu mego posta zainteresuje Was Jego twórczość (jeśli do tej pory owa rzecz się nie stała). Zaczynamy! 

Edouard Manet

Malarz i grafik francuski, urodzony 23.01.1832 w Paryżu w rodzinie paryskiej burżuazji, jako syn wysokiego urzędnika państwowego i sędziego, Auguste Maneta oraz Eugenie Désirée Fournier, która pochodziła z rodziny arystokratycznej spokrewnionej ze szwedzką rodziną królewską (jej ojcem chrzestnym był król Szwecji Karol XIII). Eduard miał również dwóch młodszych braci – Eugène’a i Gustava.

Rodzice chcieli aby Edouard poszedł w ślady ojca, lecz kiedy chłopak nie wykazywał zainteresowań w tym kierunku pozwolili mu studiować sztukę, która to była jego pasją.

W wieku 18 lat rozpoczął edukację artystyczną w pracowni jednego z francuskich malarzy, Thomasa Couture. Podczas podróży po Europie w latach 1853-1856 oraz częstych wizyt w Luwrze bacznie studiował płótna niderlandzkich, włoskich i hiszpańskich artystów. Spośród nich jego faworytami byli Velazquez i Goya. Inspiracja hiszpańskim malarstwem była szczególnie widoczna w jego wczesnych pracach, których tematyką były sceny rodzajowe i portrety.