Komunikacja Kulturowa, notatki cz. 5

=> polecam: S. Żółkiewski, Przedmowa "Semiotyka kultury", Warszawa 1977 r.

Semiotyka - nauka czy technika?

Cenna, pomocnicza nauka analizy, którą posługują się badacze różnych dziedzin, zwłaszcza kultur, z reguły bogato "uznakowionych", pełnych znaczeń dla człowieka. Opis, wyjaśnienie znaczenia, interpretacja reguł, powstawania znaczeń, ustalanie kodów, pozwalających zrozumieć sekwencję znaków, zachowań rytualnych, itp.

ZNAKI, TEKSTY, KODY...

Komunikacja Kulturowa, notatki cz. 4

Dziś kolejna porcja notatek z komunikacji kulturowej 😊

Człowiek tak jak zwierzę wykorzystuje swoją przestrzeń, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo.

Istnieją 4 typy dystansów przestrzeni:

1) Dystans intymny:

FAZA BLIŻSZA 

kontakt fizyczny, akt płciowy lub walka, mniejsza rola głosu i nieświadomych wokalizacji, wyraźne widzenie zamazane

FAZA DALSZA

od 15 do 40 cm, w zasięgu ruchów ciała: węch i zapach, półgłos, intymność, rodzina, jeśli dystans ten jest narzucony to odsuwamy się, unikamy wzroku innych

2) Dystans osobisty:

FAZA BLIŻSZA
od 45 do 74 cm, strefa normalnego dotyku, zapachu, normalnego głosu, poufałość - żona może bezkarnie przebywać w obrębie ściśle osobniczej strefy swojego męża; dla innej kobiety takie zachowanie to całkiem odmienna sprawa...

FAZA DALSZA
od 75 do 120 cm, granica fizycznej dominacji: granica zapachu, spojrzenie od stóp do głów, normalny głos powitalny, pożegnanie, pogawędki na ulicy

3) Dystans społeczny:

FAZA BLIŻSZA
od 1,25 do 2,10 m, pełny i wyraźny głos, bezosobowe negocjacje, biurowe relacje zawodowe; komunikacja werbalna bez kontaktu fizycznego, granice obszaru społecznego jednostki wyznaczone przez biurko , stół, okienko - które trzymają rozmówcę na dystans

FAZA DALSZA

od 2,10 do 3,60 m, granica dominacji (dyr. gen. - wyższy rangą) lub potrzeba spokoju (mężowie po powrocie z pracy siadają, odpoczywają, czytają gazetę w odległości trzech metrów i więcej - od swoich żon); głos dużo bardziej donośny niż w poprzedniej fazie.


4) Dystans publiczny:

FAZA BLIŻSZA
od 3,60 do 7,50 m, naznaczenie obecności w grupie; równowaga między tym, co jest na tym samym poziomie a widocznością

Lokutor odgrywa społeczną rangę, nosi maskę, zaznacza swój dystans (nauczyciel - uczniowie), szczegóły nie są już dostrzegalne, informacja bardziej formalna. Teatr jednego aktora.

FAZA DALSZA
od 7,5 m i więcej - utrwalenie granicy dominacji; z jednej strony polityk lub aktor, z drugiej - bierni widzowie. Dyskurs jest bardziej sformalizowany; gesty stereotypowe, rozmówca staje się zwykłym odbiorcą, a komunikacja spektaklem.

Komunikacja Kulturowa, notatki cz.3

Funkcja komunikowania niewerbalnego

- zastępowania - EMBLEMATY - stosowane w miejsce słów i zdań

- uzupełnienia - ILUSTRATORY - uzupełniają komunikat werbalny, precyzują go, są komplementarne w stosunku do niego

- funkcja ekspozycji - POZY - pozwalają na ukazanie uczuć i emocji w znacznie większej skali niż jest ich rzeczywisty stan. Akcentują, wyolbrzymiają te emocje, np. ból - lub przeciwnie - ciało nadawcy ukrywa prawdziwe myśli i uczucia, ukazując znacznie mniej emocji.

- funkcja regulacyjna - REGULATORY - mogą być użyte do kontroli i regulacji płynności konwersacji lub transakcyjnego komunikowania (nawiązanie kontaktu wzrokowego, ruch głową...)

- funkcja moderująca - ADAPTERY - służą do łagodzenia napięć, jakie przeżywa jednostka, redukują stres wywołany rozmową (drapanie się po głowie, klepanie po nodze, ściskanie dłoni, obgryzanie paznokci...)

Komunikowanie niewerbalne i werbalne

Komunikacja Kulturowa, notatki cz.2

Komunikowanie = dialog: nadawca i odbiorca zamieniają się rolami.

Interakcja = akcja odbiorcy, reakcja nadawcy.

=> Goban-Klas: komunikat = intencjonalny przekaz

Większość komunikatów, które wysyłamy - nie są intencjonalne, świadome, np. ziewamy - organizm tego w tej chwili potrzebuje (zapewne spora część Czytelników teraz ziewnęła ;) - ale odbiorca może to różnie zinterpretować, czyli komunikatem nie może być nieintencjonalny przekaz.

=> Sprzężenie zwrotne nie musi oznaczać dwukierunkowego komunikowania. 

PRZYKŁAD:

"Pan nie ziewa w reakcji na to co ja mówię" - czyli można to podzielić na kilka aktów możliwości.

Zawsze jest jakaś reakcja odbiorcy, nawet gdy nic nie mówi.

PRZYKŁAD:

Ziewania nie odbieram - jako  czegoś przeciwko mnie, tylko może to być zwykła reakcja organizmu. 

Jakaś reakcja może zmienić działanie odbiorcy, ale nie musi.

=> Perswazyjność komunikowania

Wszelkie komunikowanie ma związek z perswazją (nakłanianiem, przekonywaniem, zachęcaniem, wpływaniem na odbiorcę - NIE MANIPULACJĄ!).

Goban-Klas uważa to za niesłuszne. Każdy akt komunikowania zakłada staranie nadawcy przekazywania pewnych treści, a tym samym takie oddziaływanie na odbiorcę, aby treści zrozumiał i zaakceptował. Nie jest to jednak równoznaczne z intencją wpływu na jego opinię, postawy lub działania. Wiele przekazów jest skierowanych do wszystkich , którzy ich potrzebują, a ich intencją jest zaspokojenie potrzeb informacyjnych odbiorcy, np. wiadomości o pogodzie. Mają one określony cel, ale nie jest to perswazja, tylko zaspokojenie informacyjnych potrzeb odbiorcy.

"KOMUNIKACJA ROZUMIANA JAKO PRZEKAZYWANIE INFORMACJI 

- TO TAJEMNICA SAMEGO ŻYCIA. 

KOMUNIKACJA ROZUMIANA JAKO PRZEKAZYWANIE INFORMACJI ZA POMOCĄ ZNAKÓW

- TO TAJEMNICA NASZEGO CZŁOWIECZEŃSTWA." - W. Pisarek

=> Współcześnie na teorii komunikowania zaważyły ustalenia Hall'a ("bezgłośny język"), który głosi, że kultura jest komunikowaniem.

Komunikacja Kulturowa - notatki, cz. 1

Dzisiejszy post jest wstępem do nowego tematu na blogu: "komunikacja kulturowa". Będzie zawierał się w kilku bądź kilkunastu postach - w zależności od tego jak bardzo się rozpiszę :) Temat skierowany raczej do Studentów, co by Im troszkę życie ułatwić :) Polecam jednak te notatki Każdemu Czytelnikowi bloga, bo zawsze można się czegoś ciekawego dowiedzieć :)

Komunikacja - z łac. comunicare, oznacza: być w relacji (w związku) z; uczestniczyć w; zrzeszać się;

- współcześnie używany termin komunikowanie - jest kalką z jęz. ang. communication

- należy wejść w rodzaj głębszego porozumienia

- termin pojawił się w XIV w. i oznacza wejście we wspólnotę, utrzymanie z kimś stosunków.

Przykład:

Kapliczki przydrożne - tylko dla tych, którzy są w danej wspólnocie coś znaczą, dla innych - może to być element estetyczny, ot "jakaś figurka".

Wyrazy: komunikacja, komunikować - trafiły do polszczyzny w XVI w.

Komunikować - oznacza także <przyjmować komunię> (znaczenie religijne).  Jak również: <oznajmiać>, <porozumiewać się>. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim znaczeniu ważna jest WSPÓLNOTOWOŚĆ.


Na początku XX w. w II tomie słownika języka polskiego Karłowicza i Kryńskiego były dwa znaczenia słowa komunikacja:
1) ogólna nazwa środków komunikowania się ludzi, zamieszkałych w różnych miejscach;
2) wzajemne udzielanie sobie wiadomości, komunikowanie się

Czasownik komunikować - w tym słowniku - <przyjmować lub dawać komunię>, ale również w znaczeniu <udzielać się>, <zwierzać się>, <dzielić się z kimś wiadomością>.