Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - WSPÓŁCZESNOŚĆ po 1939 r.: Digital cirrclism i pencil vs camera

"Idąc" po WSPÓŁCZESNOŚCI tabelką nr 3 z postu z 26 lutego 2014 roku: http://znakczasu.blogspot.nl/2014/02/wykresy-zapowiedz-nastepnych-postow-o.html widzimy, że Digital cirrclism – jest ostatnim przystankiem na mapie obszernego tematu, jakim jest ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach. Pomimo to, zaplanowałam jeszcze dwa posty podsumowujące. Jeśli w przyszłości coś ciekawego wpadnie mi w ręce i będzie dot. powyższego tematu – możecie być pewni, że napiszę o tym na blogu :) Tymczasem zapraszam do kolejnej notki :)

Digital cirrclism i pencil vs camera 

Jest to supernowoczesny gatunek artystyczny, sztuki przedstawionej za pomocą cyfrowej ekspresji, mikstury pop-artu i pointylizmu ze szczyptą surrealizmu, ekspresjonizmu niemieckiego, z dodatkiem amerykańskiego Pop Artu i realizmu społecznego. Ben Heine za pomocą cyfrowych narzędzi, które z mnóstwa odpowiednio dobranych rozmiarowo oraz fakturą i kolorem płaskich kół i kółeczek, ukazanych na ciemnym tle, tworzy niesamowite portrety. Wykonanie jednego portretu zajmuje mu około 100 do 180 godzin. Ben Heine stara się tworzyć portrety doskonałe,  usuwa wszelkie zauważalne gołym okiem niedoskonałości, a przy tym wzmacnia i uwypukla jakiś charakterystyczny  akcent osoby portretowanej. Jako przykład pragnę pokazać zapierający dech w piersiach portret seksbomby i piękności czasów współczesnych Marylin Monroe [1].

A portrait of Marylin Monroe, Ben Heine[2]

W przypadku portretu pięknej amerykańskiej aktorki, ten niesamowity twórca wspaniale uwidocznił zachwycające usta tej zjawiskowo pięknej kobiety.

Wg Bena Heine rysunek i fotografia łączą się nierozerwalnie, czego owocem stała się fascynująca seria "PENCIL VS CAMERA" .[3] [4]

Autor cudownie i ze smakiem pokazał piękno kobiecego ciała. Przykład – niesamowicie urodziwa modelka Bena Heine – Jessica de Boeck.

Pencil Vs Camera – 69 on Flicr [5] 2010r. Ben Heine

---

[1] B. Heine, Portret Marylin Monroe. [online]. [Dostęp: 26 luty 2013]. Dostępny w Internecie :  <http://4.bp.blogspot.com/-XGkNHjwLXYY/UFxyfk-KclI/AAAAAAAAB_0/yzwKLlLxKo4 /s1600/ thumbs _ kolkowe-prace-ben-heine-004.jpg>

[2] B. Heine, A portrait of Marylin Monroe . [il.] [online]. [Dostęp: 26 luty 2013]. Dostępny w Internecie :  http:<//www.telegraph.co.uk/culture/culturepicturegalleries/8398162/Digital-Circlism-portraits-of-celebrities-by-Ben-Heine.html>

[3]  Digital Circlism. Ben Heine . [online]. [Dostęp: 26 luty 2013]. Dostępny w Internecie :  <http://achtak. blogspot.com/2012/09/digital-circlism-ben-heine_21.html>

[4] 20 Celebrity Portraits Created by Circles - Digital Circlism by Ben Heine . [online]. [Dostęp: 26 luty 2013]. Dostępny w Internecie :  <http://webneel.com/webneel/blog/20-celebrity-portraits-created-circles-digital-circlism-ben-heine>

[5] B. Heine. Pencil Vs Camera – 69. [il.] [online]. [Dostęp: 26 luty 2013]. Dostępny w Internecie :  http:<//www. flickr.com/photos/benheine/7555287796/>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - WSPÓŁCZESNOŚĆ po 1939 r.: Hiperrealizm 1965 r.

Hiperrealizm (superrealizm, fotorealizm) – kierunek w malarstwie XX wieku, który rozwinął się w celu ukazania otaczającego świata z największą precyzją. Termin hiperrealizm po raz pierwszy został użyty poprzez Daniela Abadie'a, który posłużył się nim w celu określenia twórczości amerykańskich malarzy, przerzucających fotografie na płótna. Hiperrealizm jako nurt, narodził się w 1965 roku w Stanach Zjednoczonych. Jego momentem triumfu była wystawa sztuki „Documenta” w Kassel w Niemczech w 1972 roku. Malarze Hiperrealizmu używają głownie przesłanek popartu, gloryfikując realizm sytuacji, bez jakichkolwiek suplementów. Tradycyjną kompozycję zastąpiono odwzorowaniem fotograficznym, przez co odrzucono indywidualizm warsztatu twórczego artysty.[1] [2]

Ideał kobiecej urody na podstawie twórczości wybranego artysty Hiperrealizmu

Obraz  namalował portugalski artysta w ciągu 30 godzin, a zrobił to za pomocą 7 długopisów firmy Bic – jednego czarnego i sześciu kolorowych. I tak powstała jak żywa, rudowłosa, piegowata, o zielonych oczach, pełnych zmysłowych ustach, rosyjska piękność.

Portret rudowłosej modelki [3] [4] Samuel Silva

S. Silva. Fotorealistyczny portret rudowłosej modelki z Rosji. 22,5cmx20cm.

---

[1] Hiperrealizm. [online]. [Dostęp: 08 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  http:<//www. magazynsztuki. pl/hiperrealizm/>

[2] Hiperrealizm. [online]. [Dostęp: 08 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  <http://eszkola.pl/jezyk-polski/hiperrealizm-2433.html>

[3] S. Silva. Fotorealistyczny portret rudowłosej modelki z Rosji. 22,5cmx20cm.

[4] S. Silva. Fotorealistyczny portret rudowłosej modelki z Rosji. [il.] [online]. [Dostęp: 08 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  <http://deser.pl/deser/1,111858,12350528,_HIT_SIECI__Na_pierwszy_ rzut_oka_ wyglada _jak _fotografia _.html>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - WSPÓŁCZESNOŚĆ po 1939 r.: Pop-art lata 50/60 XX w.

Pop art, popart (z ang. popular art = sztuka popularna) – styl malarski po II wojnie światowej, który wywodzi się z ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Terminem pop-art posłużył się po raz pierwszy angielski krytyk sztuki Lawrenc Alloway opisujący obrazy ilustrujące powojenny konsumpcjonizm, który czerpał z dóbr materialnych w „Przeglądzie Architektonicznym” („Architectural Digest”) z 1952 roku .[1]

Ideał kobiecej urody na podstawie twórczości wybranego malarza POP- ART

    

Ewa [2] [3] 1950r. Henryk Berlewi

H. Berlewi, Ewa. Olej  na płótnie, płótno naklejone na tekturze, (1950), 46x37,5cm, Galeria Marszałkowska

Kobieta na obrazie zatytułowanym Ewa, przedstawiona jest w stylu pop art.  Ubranie tytułowej bohaterki obrazu jest koloru czerwonego, włosy falowane, idealnie ułożone, jakby przyszła prosto od fryzjera do pracowni malarza. Uśmiech odsłania komplet bielutkich zębów, usta szkarłatne, wydepilowane brwi, niebieskie oczy, zamiast koralików ma zawiązaną czarną wstążkę na szyi. Nad nią, po jej lewej stronie zostało umieszczone jabłko, a po przeciwnej rok powstania obrazu i symbol malarza.

---

[1] Pop art. [online]. [Dostęp: 06 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  http:<//www.magazynsztuki.pl/pop-art/>

[2] H. Berlewi, Ewa. Olej  na płótnie, płótno naklejone na tekturze, (1950), 46x37,5cm, Galeria Marszałkowska

[3] H. Berlewi, Ewa. [il.] [online]. [Dostęp: 01 marca 2013]. Dostępny w Internecie: http:<//www.desa.pl/pl/ galerie/galeria-marszalkowska/19338_poz.-096-galeria-czerwiec-2011-16147-4.html>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - WSPÓŁCZESNOŚĆ po 1939 r.: Abstrakcjonizm 1945-1955r.

Abstrakcjonizm – kierunek w malarstwie powstały na początku XX wieku. Cechą  charakterystyczną tego kierunku jest odrzucenie wiernego kopiowania natury i rzeczywistości na rzecz subiektywnego ich ukazania za pomocą brył, kolorów, plam, kresek. Abstrakcjonizm jest oparty częściowo na impresjonizmie, futuryzmie kubizmie.[1] Pionierem abstrakcjonizmu był Wassily Kandinsky. Abstrakcjonizm uprawiał także Edward Munch oraz Ernst Ludwig Kirchner. Abstrakcjonizm dzielony jest na dwie grupy: geometryczny i na niegeometryczny.[2]

Ideał kobiecej urody na podstawie twórczości wybranego malarza Abstrakcjonizmu

Kompozycja figuralna[3] [4] 1950r. Henryk Stażewski

H. Stażewski, Kompozycja figuralna. Olej  na papierze naklejonym na płótno, (1950), 96x96 cm, Muzeum Narodowe, Warszawa

Obraz przedstawia potraktowaną syntetycznie figurę kobiety widzianą z profilu, ubraną w biało-czerwoną antyczną szatę. Tłem dla jej osoby są jasnobrązowe kolorowe plamy, odcinające się od okalającego kobietę błękitu nieba. Sama jej postać ukazana została za pomocą kilku linii i konturów. Figura kobiety, modelowana jest światłocieniem, i bardziej przypomina rzeźbę niż obraz. Niejeden widz może się tym obrazem zachwyć nie tylko w prostocie jego wykonania, ale także ciekawym ukazaniem kobiecej subtelności i pięknie jej duchowego wnętrza.

---

[1] Słownik wyrazów obcych. Red. Irena Kamińska-Szmaj. Wydaw. Europa. 2001

[2] Abstrakcjonizm. [online]. [Dostęp: 07 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  http://www.magazynsztuki.pl/ malarstwo-abstrakcjonistyczne/

[3] H. Stażewski, Kompozycja figuralna. Olej  na papierze naklejonym na płótno, (1950), 96x96 cm, Muzeum Narodowe, Warszawa

[4] H. Stażewski, Kompozycja figuralna. [il.] [online]. [Dostęp: 07 marca 2013]. Dostępny w Internecie :  http:<//www.culture.pl/baza-sztuki-pelna-tresc/-/eo_event_asset_publisher/eAN5/content/henryk-stazewski-kompozycja-figuralna>

Ideał kobiecej urody w poszczególnych epokach - WSPÓŁCZESNOŚĆ po 1939 r.

Lata po drugiej wojnie światowej obfitowały w kolejne zmiany w modzie, w postrzeganiu kobiety i ideałów piękna. Popularne z tamtego okresu są reklamy perfekcyjnych, pięknie ubranych i wymalowanych kobiet, które z uśmiechem podają obiad. Dama z lat 40-tych demonstrowała swoje kobiece kształty za pomocą odpowiednio dobranych fasonów ubrań. Kobieta lat 50-tych jest subtelna, o delikatnej budowie, tzw. „kobieta-gałązka”, o smukłej sylwetce, lekko zaokrąglonych biodrach, ubrana w suknię długości prawie do połowy łydek, dopasowaną w talii, z wąskimi rękawkami i małym kołnierzykiem. Na przełomie lat 50 i 60-tych sukienka miała za zadanie powiększyć biust, podkreślić wąską talię, poszerzyć biodra. Szyto wobec tego sukienki koniecznie z paskiem podkreślającym talię, odsłoniętym dekoltem oraz bufiastymi rękawkami. Dół sukni jest rozszerzony i zmarszczony w talii, a całości dopełnia kapelusik, mała torebka w dłoni, oraz buty szpilki. Symbolem urody i ikoną stylu lat 50-tych i częściowo 60-tych stała się piękna platynowa blondynka o ujmującym uśmiechu – Marylin Monroe. Wizerunek tej bezkompromisowej i zmysłowej kobiety stanowczo umocnił tezę, że „mężczyźni wolą blondynki”. Dziewczęce kocie spojrzenie, podkreślone czarną kredką oczy, zmysłowe kaszmirowe usta, perłowe ząbki, czarny pieprzyk, blada cera – to klasyczny kanon urody, stanowiący kwintesencję elegancji tamtego okresu.[1]